Baby

Zwanger week 13 – 14

Poeh zo positief als ik was over de eerste drie maanden van mijn zwangerschap. Zo zwaar en stressvol waren deze twee weken. Even geen rozengeur en maneschijn maar suf thuis op de bank.

Het begon in eind week 13 waarbij ik de hele dag telkens kleine pijntjes had in mijn buik. Niet perse onderin waar pudding lag te dobberen maar toch maakte ik me er een beetje druk om. Ik nam in het weekend rust en ging daarna gewoon weer aan het werk. Dit ging goed tot ik donderdag ochtend in de trein enorme krampen kreeg. Toen sloeg de paniek toch wel toe. Ik dwong mezelf om nog even naar de winkel te lopen in de hoop dat het weg zou trekken maar dat was niet het geval. Ik lichte mijn manager in en draaide gelijk weer om, terug naar huis.

Joel begint altijd later dan ik dus die kon mij gelukkig even opvangen op Hilversum. Koele kikker als hij was maakte hij zich weinig zorgen ( of hij liet het in ieder geval niet zien πŸ˜‰ ). Buikpijn is me op zich ook niet onbekend. Als ik stress heb slaat het gelijk op dat deel van mijn lichaam. Aangezien er momenteel nogal veel tegelijk gebeurd ging hij er dan ook van uit dat dit wederom het geval zou zijn. Thuis belde ik de verloskundige en hoewel ze me telefonisch al redelijk gerust kon stellen besloot ze toch even langs te komen. Wat fijn zeg! Ze wilde niet dat ik het hele weekend zou stressen over de baby en stond een uur later voor de deur. Na het hartje te hebben gehoord kon ik weer rustig adem halen. Hoewel.. Ze gaf duidelijk aan dat , ookal gaat het goed met de baby, het ook belangrijk is dat het goed met mij gaat. Voor de zekerheid dus ook maar even langs de huisarts.

Wederom kwam ook daar de rede stress snel naar boven maar voor de zekerheid werd er toch een urine onderzoek gedaan. Aangezien dit in het ziekenhuis moest gebeuren liet de uitslag nogal lang op zich wachten. En al die tijd zat ik braaf op de bank te β€œ ontstressen β€œ .

Gelukkig was de uitslag goed. Of nou ja, gelukkig? Ik had liever een pilletje gehad om alles op te lossen want nu moet ik dus flink aan de bak om mijn stress level zo laag mogelijk te houden. Dus nu zit ik dus nog steeds op die verdomde bank. Gister zou ik vertrekken naar Parijs maar die reis hebben we helaas moeten verschuiven. Hopelijk laat mijn lijf het volgende week toe om rustig weer aan het werk te gaan. Hier thuis wordt ik toch ook alleen maar gek!

Maar het is niet alleen maar boze wolken, de pretecho komt steeds dichter bij! Worden het blauwe of toch roze muisjes?

Dat lees je in mijn volgende update…

handtekening

Follow on Bloglovin

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply