Baby

Zwanger week 21-30

O jee, met mijn DreamWeekly liep ik niet eens zo gek veel achter maar wel met mijn zwangerschaps updates! 9 weken lang heb ik niks meer geschreven over de kleine pudding in mijn buik. Nou ik kan je vast zeggen; zo klein is ze niet meer haha. Tot week 25 ging het eigenlijk allemaal heel erg soepel. Mijn werk werd verminderd naar halve dagen en dat gaf me weer wat meer energie. Het buikje werd langzaam steeds groter en mijn check ups bij de verloskundige waren helemaal prima.

Maar de laatste weken worden toch wel wat zwaarder… De meest voorkomende klachten? Maagzuur ( de hele dag… ) en blauwe ribben. Die kleine heeft dan misschien schattige voetjes maar die kunnen hard schoppen. Er zijn uren dat ik niet normaal kan zitten omdat ze gewoon zo klem zit bij mijn rechter rib dat het pijn doen. Ik had online al gelezen dat het waarschijnlijk niet lang meer gaat duren voordat ze langzaam gaat zakken dus dan zal dat vast wat verlichting gaan brengen. Tot die tijd probeer ik er maar de lol van in te zien en contact te maken met die kleine pootjes ;). Zachtjes duw ik haar voetje weg waarna ze hem een stukje verder weer terug duwt. Genieten!

Verder is het ook mentaal nog steeds pittig voor me, ik mis mijn oude lijf. De oude mij. Je mag het volgens mij in deze wereld niet hardop zeggen maar ik doe het toch; zwanger zijn is niks voor mij. Ik vind het moeilijk om steeds dikker te worden en ben ook niet echt trots op mijn buik. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ongelofelijk trots op het mooie meisje wat erin zit maar in de spiegel kijken vind ik lastig. Daarnaast ben ik me erg bewust van de “ schade “ die dat groeiende lijf met zich mee brengt. Mijn bovenbenen zitten vol met gesprongen adertjes en ik wacht op het moment dat ook de stretch marks zichtbaar gaan worden. Ja, ik heb het er natuurlijk allemaal voor over, maar dat houd niet in dat het daardoor makkelijk te accepteren is! Voor iemand die al haar hele leven problemen heeft met onzekerheid is het pittig en ik vind niet dat dat een kant is die ik verborgen hoef te houden.

Naast deze mentale en fysieke ongemakjes zijn er gelukkig ook heel veel leuke dingen gebeurd de afgelopen tijd. Ik geniet intens van het feit dat we nu in het nieuwe huisje de box hebben staan en ook de baby kamer steeds meer vorm begint te krijgen. Het wordt nu allemaal zo echt!

Daarnaast hebben we een 3D echo gehad waarbij we flink hebben moeten lachen om ons kleine meisje. Van de 45 minuten die de echo duurde heeft ze ons 1 minuutje een blik gegund op dr koppie. Voor de rest verschool ze zich achter haar armpjes en was ze niet van plan mee te werken. Dat wordt wat strakjes haha. Teleurgesteld waren we niet, we hebben weer even kunnen zien dat ze het helemaal goed doet en dat is het belangrijkste.

En dan by far het leukste van afgelopen tijd gebeurde afgelopen zondag. ’s Ochtends vroeg ging opeens de bel en stond mijn beste vriendin op de stoep. SURPRISE! Om 1 uur werd ik verwacht in de stad voor mijn babyshower. Het was een geweldige middag met lieve vriendinnen en familie. Pudding en ik zijn enorm verwend met cadeautjes en ik heb me helemaal vol gegeten tijdens de high tea die ze hadden georganiseerd. Zo leuk om te zien hoeveel mensen met ons mee leven en net zo nieuwsgierig zijn naar ons kleine meisje als wij.

Met mijn verlof nog maar een halve week weg kan het aftellen echt te beginnen…. Nog zo’n tien kleine weekjes en dan hebben we haar ( hopelijk ) al in onze armen! Dat geloof je toch niet? De komende weken staan dan ook in het teken van alles afmaken. Er is nog genoeg te doen dus vervelen zal ik me in ieder geval niet…

handtekening

Follow on Bloglovin

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    MARIJKE
    10/13/2016 at 07:31

    Wat leuk om te lezen! O ja dat schoppen kan zo zeer doen en maagzuur is killing. Succes met de laatste weken!

  • Reply
    Anita
    10/16/2016 at 18:29

    Hey lieve nicht! Leuk om te lezen over die’ kleine pudding in je buik’ en wat lastig al die ongemakken. En ja, zo’n veranderend lijf valt ook niet mee, dat herinner ik mij nog van toen ik zwanger was (zo’n 100 jaar geleden..:-). Maar wat ik ook nog weet is dat het me aan het eind, toen ik het stadium had bereikt van een waggelende eend ineens helemaal niks meer kon schelen. Ik hoop dat dat jou ook gebeurt. En verder vind ik het heel dapper dat je die onzekerheid juist wel benoemt. Maar ik wil je ook zeggen dat ik je echt een prachtige jonge vrouw bent en ik weet zeker dat je dat de rest van je zwangerschap en erna blijft. Dikke x van je tante uit Den Haag

    • Reply
      Maaike Foks
      10/24/2016 at 09:45

      Hi Tante, bedankt voor je lieve comment! Kan ik me wel iets bij voorstellen, dan ben je zo klaar met alles dus vast ook met die onzekerheid haha. Op naar de laatste weekjes! Liefs xx

    Leave a Reply