Baby

Het verhaal van de kat die ( bijna ) een baby op at

De afgelopen 7 jaar waren Joel en ik samen met onze furry baby’s Luxor en Cleo. Twee schatten van katten die alle aandacht kregen die ze wilde. Cleo een bang meisje die enkel soms op bed om een knuffel kwam vragen maar verder ver uit je buurt bleef. En Luxor, een dominante kater die soms fel uit de hoek kon komen. Maar bijna nooit tegen ons want hij kon ons ook van liefde bijna opeten.

Ja, en toen werd ik zwanger. Er zou een echte baby bij ons gezin gaan komen! Stiekem maakte ik me vanaf het begin al wel wat zorgen om Luxor. Zou dat wel goed gaan? Maar telkens als de twijfels kwamen duwde ik ze weer weg. Tuurlijk gaat dat goed! Om ze wel al aan baby luchtjes te laten wennen kwamen er Zwitsal geurzakjes. Zo was dat in ieder geval al bekend en verder zou het wel goed gaan…. toch?

Toen we van het ziekenhuis thuis kwamen met Harper wilde we haar natuurlijk gelijk ons onze twee lieverds laten zien. Je ziet zo veel leuke filmpjes online van die eerste ontmoeting! Joel zette voorzichtig de maxi cosy op de grond maar die schattige ontmoeting bleef uit. Luxor blies namelijk op tot formaat tijger. Ik had hem echt nog nooit zo gezien!

Hij. Was. Kwaad.

En niet zo’n beetje ook. Binnen enkele seconde was Harper dan ook weer van de vloer en ik vol van emotie op de bank. Dit was niet de bedoeling, zo had ik het niet in mijn hoofd! Ik veranderde in een oermoeder die doodsbang was voor haar agressieve kat. Luxor bleef boos en kon uren staren naar Harper. Maar absoluut niet op een leuke manier. Hij hoefde dan ook maar een stap richting de wieg te zetten en ik vloog omhoog. Verkeerd natuurlijk, dat weet ik ook wel, maar ik vertrouwde hem niet meer. Naar de w.c. gaan als Joel sliep en ik met haar alleen was? Nope, dat gebeurde niet. Ik liet haar geen seconde uit mijn zicht. Niet te doen natuurlijk maar wat moest ik dan? Luxor bleef de eerste weken kwaad en in mijn wanhoop zei ik vaak tegen Joel dat hij weg moest als dit zo bleef. Mijn kleine mannetje, onze eerste furry baby was zo ongelukkig.

Gelukkig was Joel niet van plan om zo snel op te geven. We bestelde de Feliway, een verstuiver met feromonen die je kat rustig zouden moeten maken. Nou, dat laatste deed het wel. De eerste dagen zagen we Cleo niet meer want die lag alleen maar te slapen maar aan Luxor veranderde weinig. Of het echt door de Feliway kwam of dat de tijd zijn werk deed weet ik niet. Langzaam maar zeker begon Luxor’s obsessie voor Harper af te zwakken. Hij moest nog steeds niks van haar hebben maar negeerde haar het meeste van de tijd. Ik kon langzaam weer een beetje ademen en durfde ook weer naar de w.c. Ja, daar moet je misschien om lachen maar geloof me het was knap lastig hoor 😉

luxorencleo-1
En hoe is het nu 8 weken later? Het is beter. Ik durf de katten nu best even alleen te laten met Harper. Al ren ik nog wel in hoog tempo de trap af of op wanneer Luxor mauwt of door het huis begint te rennen. Soms ruikt hij even aan Harper haar hoofdje of handjes maar daar blijft het bij. Verder lijkt hij nog steeds niks van dat rare wezentje te snappen. Zo kan hij onverstoorbaar willen knuffelen terwijl ze op mijn borst ligt. Het feit dat hij dan niet op haar kan gaan staan snapt hij niet. Maar de agressie is gelukkig weg.
Dus helaas nog geen schattige foto’s van katten die naast Harper liggen of haar liefdevol kopjes geven. Maar voor nu zijn we hier gelukkig mee. En wie weet worden ze beste vriendjes in de toekomst!

Hoe ging bij jullie de ontmoeting tussen huisdier en baby?

handtekening

Follow on Bloglovin

You Might Also Like

8 Comments

  • Reply
    Angélica
    02/01/2017 at 22:58

    Wauw wat heftig:/ gelukkig gaat het nu iets beter. Dit is voor het eerst dat ik dit hoor.

    • Reply
      Maaike Foks
      02/05/2017 at 10:09

      Ja ik had er ook nog nooit van gehoord! Wel van honden maar met katten gaat het toch bijna altijd goed.. X

  • Reply
    sammie
    02/02/2017 at 15:14

    Fijn dat het toch goed gekomen is en je weer even snel naar de wc kan of naar boven. Anders toch wel een heel gedoe. Hoop dat ze later goede vriendjes worden!

  • Reply
    Rory
    02/03/2017 at 09:31

    Heftig. Helaas zijn onze katten overleden voordat ze Mila hebben leren kennen. Uiteindelijk zou ik wel weer heel graag een lief huisdiertje in huis willen hebben. Maar dan is het toch anders denk ik. Want dan komt hij of zij erbij. Terwijl bij jou de katjes er eerst waren. Ik kan mij levendig voorstellen dat je ze eerst niet alleen met elkaar wilde laten. Een baby is natuurlijk ook heel kwetsbaar. Ik hoop dat het steeds beter zal gaan.

    • Reply
      Maaike Foks
      02/05/2017 at 10:11

      Ik denk zeker dat dat heel anders zal gaan ja! Ik hoop gewoon dat ze later dikke vriendjes worden 🙂 X

  • Reply
    Linda
    02/03/2017 at 10:39

    Wat fijn om te lezen dat de agressie in ieder geval weg is. Hopelijk liggen ze over een jaartje lekker met elkaar te kroelen 🙂

  • Leave a Reply